Maigret in het hellegat (4 verhalen) by Georges Simenon

Author:Georges Simenon
Language: nld
Format: mobi
Tags: Maigret
Publisher: A.W. Bruna Uitgevers
Published: 2010-07-24T22:00:00+00:00

2

Het was geen karweitje om eer aan te behalen, maar niettemin moest het worden gedaan: in zijn grote handschrift stelde Maigret een beknopt rapport samen van de inlichtingen die hij omtrent de Poolse bende had verkregen. Het leek of hij met zijn pen door het papier heen wilde.

Nu die inlichtingen netjes op een rijtje onder elkaar stonden, bleek pas hoe weinig het er waren, want zelfs het aantal leden van de bende kon niet eens met zekerheid worden vastgesteld.

Volgens de tot nu toe verkregen inlichtingen, dat wil zeggen, die van de mensen die de bandieten tijdens de overvallen hadden gezien, waren het er dan weer vier, dan weer vijf, maar waarschijnlijk zwierven er medeplichtigen rond afgelegen boerderijen en bezochten ze de markten.

Zo kwam men op een aantal van zes of zeven mensen, en het leek of zij de kern vormden van de groep in de rue de Birague.

Er waren maar drie vaste huurders. Ze hadden trouwens regelmatig hun hotelkaartje ingevuld en hun paspoorten getoond.

1. Boris Saft, die door de posters de Baard werd genoemd en die met de blonde vrouw scheen samen te wonen.

2. Olga Tzérewski, achtentwintig, geboren in Wilna.

3. Sacha Vorontzow, bijgenaamd Eenoog.

Dat was het trio dat de basis voor het onderzoek vormde, zoals het ook de basis van de bende scheen te zijn. Boris de Baard en Olga bewoonden éen kamer. Sacha Eenoog bewoonde de kamer ernaast en de tussendeur bleef altijd open.

Iedere ochtend ging de vrouw haar boodschappen doen en maakte ze het eten op een komfoortje klaar. De Baard ging weinig uit en bracht het grootste deel van de dag languit op zijn bed door met het lezen van Poolse kranten, die voor hem bij een kiosk op place de la Bastille werden gekocht.

Eenoog ging wel een paar keer uit en iedere keer kreeg hij een inspecteur achter zich aan. Vermoedde de man het? In ieder geval nam hij hem door heel Parijs mee en af en toe ging hij een kroeg binnen om wat te drinken, zonder dat hij tot iemand het woord richtte.

De rest bestond uit mensen die Lucas 'de vliegende clientèle' noemde. Ze liepen in en uit en het waren altijd dezelfden, een stuk of vier, vijf, die van Olga altijd te eten kregen, soms in een van beide kamers sliepen, op de grond, en de volgende dag dan weer vertrokken. Het was niets bijzonders, want zo was het in bijna alle door arme mensen bewoonde pensions: bannelingen die met elkaar een kamer huurden en die landgenoten, die ze op straat hadden ontmoet, onderdak gaven. Over 'de vliegende clientèle' had Maigret eveneens een paar aantekeningen:

1. De Chemicus, die zo werd genoemd omdat hij zich twee keer bij de arbeidsbeurs had gemeld om te vragen of er werk in een chemische fabriek voor hem was. Zijn kleren waren versleten, maar wel van goede kwaliteit geweest. Uren liep hij door Parijs, als iemand die probeert er wat bij te verdienen, en een dag had hij als sandwichman gelopen.

2. Spinazie, een man met een onwaarschijnlijk groene hoed, die belachelijk afstak tegen zijn roze overhemd.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.